چه ناتوانه آدمی درمقابل هجوم موذیانه خاطرات دیروز، خاطراتی که تو قشنگ ترین لحظات زندگی ات قرار بود تسکینی برای تنهایی های فردات باشه اما امروز به یه دیوار، به یه قفس تنگ تبدیل شده و دلت رو از گریه لبریز کرده.

صبح ها  تو زدن نقابی که شب گذشته از چهره ات کندی و گذاشتی کنار رختخوابت تا بتونی قبل از خواب یه دل سیر گریه کنی، باید اونقدر مهارت به خرج بدی که کسی از لابه لای مژه هات نتونه پی به قطره اشکی که توی طاقچه نگاهت جا مونده ببره.

وقتی هم ازت می پرسن که از  10 تا چند تا خوبی، باید با یه لبخند ملیح بگی  7، شاید هم 8 تا، درحالیکه می دونی " از 10 تا حتی نصفه یک دونه هم خوب نیستی".

حالا فکرش رو بکن تو میون این بد بودن ها به سرعت مرگ به روز تولدت نزدیک بشی:

همیشه که نباید  دلواپس ونگران دیگران باشی، گاهی باید برای خودت بیشتر از همه نگران باشی ودل بسوزونی تا  اونجایی که فقط قرار ه بازی کنی بازی نخوری...

"""""""""""""""" نگرانم  """""""""""""""""""""